|
 Eylem Durmaz (Coşikli)E-Posta: e_durmaz@hotmail.de
|
|
SÜRGÜN YAŞAMLAR, SÜRGÜN RÜYALAR VE DERSİM’E ÖZLEM „Ne alnımızda bir ayip Ne koltuk altında saklı hacımız Biz bu halkı sevdik Ve bu ülkeyi İşte bağışlanmaz korkunç suçumuz...“ (*) Geçenlerde yazmış olduğum „Gidemeyenlerin Öyküsü“ adlı yazımla ilgili o kadar cok mail aldimki.. Çok kişi yazdıkları maillerde, yirmibes, hatta otuz yıldır ülkeye gidemediğini yaziyordu. Sürgünlük, ülkeye duyulan özlem ve yazanların % 80’inin Dersim’li olmasi gerçekten de çok acıtıcıydı. Mülteciler, öğretim üyeleri, yazar, aydin, devrimci- demokrat onlarca insan „yazdıkların tam da beni anlatıyor“ diyorlardi. Ne çok insanımız aynı acıları yaşıyormuş da haberimiz yokmuş. Ana babalarının cenazelerine gidemeyenler, kardeşlerinin, yakınlarının düğünlerinde yanında olamayanlar ve ille de Dersim’e duyduklari özlem... Yazılan her hikaye, her yorum biraz daha kanattı acılarımı. Bu halkın suçu neydi? Şimdi ellili yaşlarını süren bu insanlar neden doğup büyüdükleri topraklardan binlerce kilometre uzaklarda yaşamak zorundaydilar? Üstelik bütün bu acıları yalnız biz yaşamamıştık. Anadolu’daki „etnik temizlik“ sırasında sayıları milyonları bulan Ermeni, Rum ve öteki azınlıklar bir gecede çıkarılan mübadele kanunlarıyla yaşadikları topraklardan sürülmüşlerdi. Kalanlar da evleri yakılıp, malları yağmalandıktan sonra barbarca öldürülmüşlerdi.1915’de Anadolu’da büyük bir trajedi yaşanmıştı. Yıllar sonra Türk Devleti'nin Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül, bütün bu yapılanlar için özür dileyeceğine „bunu yapmasak bugün Milli Devlet olabilir miydik?“ gafıyla bu yapılanlara bir kılıf uyduruyor ve o insanların acılarını yeniden tazeliyordu. „Ne mutlu Türk’üm“ demeyenler cezalandırılıyordu böylece.. Türk Milliyetçiliği giderek doruğa tırmaniyor ve tehlikeli bir hal aliyor. Bu gün bir Alman resmi dairesine gittiğinizde orada göndere çekilmiş bayraklar, devlet kurucularının büstlerini görmediğiniz gibi, hiç bir yerde de „Ne Mutlu Alman’ım Diyene!“ yazmaz. Milli maçlar dışında kimse evinin penceresine, arabasına Alman bayraklari asmaz. (Hoş, bunu da Türklerden öğrendiler ya..) Oysa bu seneki Türkiye iznimizde gördüğüm gibi dağda taşta „Ne Mutlu Türk’üm Diyene!“, „Önce Vatan“, “Mehmetçik” “Her Türk Asker Doğar” sözleri yaziyordu.. İlginç olansa bütün bunların batıda değil de, sadece ülkenin DOĞU’sunda olmasıydi. Türkiye’de yaşayan her kişi Türk olmadığı gibi, „Ne Mutlu Türk’üm“ demelerini beklemekte anormal bir davranış. Nasıl ki Almanya’da müslüman çocuklarının zorunlu din dersine girmeme özgürlüğü varsa, Türk olmayan diğer azınlıkların da Türkiye’de böyle hakları, (örneğin; bir Kürt’ün yada Ermeni’nin okullarda Andımız’ı okumama özgürlüğü) olmalıdır. Ve Türkiye kesinlikle yalnız Türklerin değildir. Bu ülke orada yaşayan bütün insanlarındır. Daha dün „sevmiyorsan Suudi Arabistan’a git“ denilenlerin, bugün kalkıp da bize „Ya sev ya terk et“ demeleri de ayrica gülünç oluyor. (*) Ahmed Arif 25.11.2008 / Gomanweb YORUMLAR Sevgili Eylem kardesimiz, Surgun yasamiyla ilgili ikinci yazisini yazdi. baska arkadaslarda surgun yasam uzerine cok guzel yazilar yazdilar. Kendi payima ben bu yazilari okuyunca cok duygulaniyorum. yuregim beni tasiyamaz hale geliyor. Surgunle ilgili yazilan yazilarda kendimi buluyorum. Sanki benim yasamim anlatiliyor. halbuki Bu yasam her kurdun yasaminin bir evresinde bu tur olaylari yasadigi, cevremize baktigimizda anlamaktayiz.
|